Search

carlotiscontent

Awkward content

Spreekbeurt

Dit is een kat. Een kat is meestal een vierpotig huisdier. Sommige katten hebben drie poten maar daar gaat het dan ook niet zo goed mee. Katten hebben tweeënveertig basisbehoeftes. De kat weet zelf maar van twee basisbehoeftes af. Namelijk eten en slapen. Als één van die basisbehoeftes afwezig is dan is de kat er heel goed in om dat direct te laten weten. De kat is namelijk niet een dier dat zelf in zijn/haar basisbehoeftes voorziet, zoals alle andere dieren op de wereld. Om te laten weten dat er een basisbehoefte ontbreekt heeft de kat een aantal trucjes. Zo kan de kat niet zo goed praten maar wel heel hard miauwen op veel verschillende manieren. De meest bijzondere miauw is degene waarbij de kat klinkt als een huilende baby. Dit is heel raar om te horen, zeker als je niet weet dat het je kat is. Een andere truc van de kat is om voor je voeten te gaan lopen en het niet erg te vinden als je dan per ongeluk tegen de kat schopt of over hem struikelt. Soms vindt hij dit overigens wel ineens stom en dan komt truc drie goed van pas: Met zijn nagels in je been gaan hangen. Op deze manier laat de kat weten dat hij iets van je wil. Om welke basisbehoefte het dan precies gaat weten we nooit precies. De kat weet dit zelf ook vaak niet.

Als de kat behoefte heeft aan de tweede basisbehoefte waar hij wel zelf van afweet, slapen, dan gaat de kat gewoon ergens liggen. Het maakt niet uit waar. Of misschien toch wel want de kat gaat meestal niet liggen op de plekken die voor de kat bedoeld zijn zoals een mand ofzo. De kat is, als het op slapen aankomt niet zo kieskeurig. Maar plekken waar jij graag zit zijn ook de lievelingsplekken van de kat. Behalve kartonnen dozen. Daar zitten wij niet graag in maar een kat wel. Waarom weten we niet maar het is een natuurkundige wet. Dezelfde als de boterham met pindakaas die altijd met de pindakaaskant naar beneden valt. Zo zal een kat ook altijd in een kartonnen doos gaan zitten.

Wat wel leuk is aan de kat is dat hij per ongeluk heel veel superpowers heeft. Katten kunnen bijvoorbeeld heel hard rennen, hebben geen hoogtevrees, zijn uitzonderlijk lenig, kunnen bizar hoog springen en kunnen met hun hele gewicht aan een paar nagels blijven hangen. Maar deze superpowers zijn een foutje van moeder natuur, want de kat doet er over het algemeen niks mee. Moeder natuur had deze krachten aan een ander dier willen geven maar er is iets mis gegaan met de aanvraag. De tofste superpower van de kat, die wel voor de kat is bedoeld, is dan ook dat je hem steeds weer vergeeft dat hij een eikel is. Het maakt niet uit hoe onaardig de kat doet. Als hij daarna één keer spinnend bij je komt liggen ben je alles weer vergeten. Echt een soort vergeet-superpower. Een kat zal nooit iets voor jou doen, of voor je klaar staan. Hij heeft ook niet echt veel met emoties, behalve woede, en zal gegarandeerd weglopen als je emoties toont. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de hond. Eigenlijk kan het de kat heel weinig schelen wat jij doet of van hem vindt. Als katten mensen waren hadden ze 0 vrienden, maar het zijn katten dus het boeit hen ook niet of ze vrienden hebben. Dat scheelt dan wel weer.

Sommige mensen beweren dat je een kat kan trainen. Dit is niet waar, lees het stuk hierboven anders nog maar eens. Dezelfde mensen denken waarschijnlijk dat de aarde plat is en dat zegt genoeg over die mensen.

Dit was mijn spreekbeurt over de kat.

Doei

 

Zomer

Druiven met zand

Bakvissen op ‘t land

M’n dijbeen verbrand

Ik ben op het strand

The traveling tree

Somewhere on the edge of the forest there was a young tree. She was about six years old so she wasn’t very big yet. In fact, she was the smallest tree in the forest. But her size didn’t match up to her ambitions. She liked being on the edge of the forest. All the big trees said the middle of the forest was the best place to be. Because the forest is made out of trees and being in the center would make one the most interesting tree.

But our tree didn’t really care about that. She liked her spot. She could see beyond the forest and the other trees. She could see the meadow with the daffodils and the cows. And she saw the river with the fish jumping up now and then. And if she squeezed her eyes, all the way in the distance, she could even see the hilltop. It was a wonderful view. If she would be in the middle of the forest she would never be able to see all this

She was happy but still something was gnawing her. And it wasn’t the curious squirrel. She didn’t just want to see the meadow and the hill. She wanted to go there. She wanted to travel. That’s what was gnawing her. “A travelling tree?” said the squirrel. “I’ve never heard of that before.” “I know the wind can travel, and birds. And even rocks in the river travel sometimes. But a tree?”

“Yes.” Said the tree. “I want to go places, I think it would be great.”

“But where would you go?” Asked the squirrel while he was secretly holding his laugh. Because he knew the tree could never move. “I don’t know yet.” Said the tree. “Well.” Said the squirrel. “Maybe you want to go meet the cows in the meadow? Or perhaps travel to the hilltop and lay in the sun, I love to do that when I’m travelling.” ‘Wow.’ The tree thought. ‘That all sounds very nice.’

“I want to do all of that!”, She said. “Alright.”, The squirrel said. “I’ve got to go see some other trees about some nuts. But good luck on your travels.”

“Bye, bye.” Said the tree. “Bye, bye.” Said the squirrel.

While picking up some nuts the squirrel ran into the bee. “Hi.” Said the bee. “Hi.” Said the squirrel. “I just heard the craziest thing.” The squirrel said. “Tell me all about it.” Said the bee. Who loved a good buzzing around and gossip.

“You know the little tree on the edge of the forest?” The squirrel said. “Yes I know her. She lives right by the daffodils that I love so much.” The bee said. “Well.” Said the squirrel. “She wants to travel.” “A travelling tree?” Said the bee. “I’ve never heard of that before.” “That’s what I said.” Said the squirrel. “Isn’t it funny?” “It is funny.” Said the bee. And together they laughed.

The next day, when the bee was seeing the daffodils that he loves so much, he decided to fly by the tree. To see if she still wanted to travel. He landed on a leaf and said: “hi there.” “Hi bee”, said the tree. “I heard you want to travel”, said the bee. “Maybe I can give you some advice?” He asked. “Yes please.” Said the tree. “There are so many places to go, I can’t decide.”

The bee, who was planning on telling the tree that she had to come to terms with the fact that she wasn’t able to move, quickly changed his mind. The tree seemed so happy about travelling; he didn’t want to ruin her day. So he decided to tell her about the town, his favorite place, after the daffodils of course. “If you follow the river.” The bee said. “You’ll come to the town. It’s a great place. They have lots of flowers and sugary things there. I love it.” “Thanks.” Said the tree. “It sounds wonderful.” The bee thought about telling the tree about some other places as well, but he figured this would be enough for a tree that couldn’t move. He felt bad for the tree and decided to leave.

‘Well”, he said. “I’ve got to go see some flowers about some pollen.” “Alright”, said the tree. “Bye, bye.” “Bye, bye.” Said the bee. And he flew of.

The news of the travelling tree quickly buzzed around the forest. All the animals and plants were making fun of her. “Does she even know she is a tree?” The eagle asked the owl. “I wonder.” Said the owl. “Maybe she thinks she is a squirrel.” “Maybe because she is on the edge of the forest, she doesn’t realize she is part of the forest?” Wondered the porcupine. “That is an interesting theory.” Said the owl. “Maybe I should go talk to her, because she can’t go on like this.” “Yes, you should do that.” Said the eagle. “You are the smartest animal in the forest, she’ll listen to you.”

So the owl flew to the tree and sat on a branch. “Hi tree.” Said the owl. “Hi owl, I’m glad you came to visit.” Said the tree. “I want to go travelling but I can’t decide where to go. You are so smart, you will be able to tell me, right?” She said. The owl was a bit confused by this question. She came to tell the tree the truth, but now she didn’t want to. Because she felt it would make the tree sad. “Well.” Said the owl. “I always love to go to the barn. There is a big old tree there, with big branches. They sway in the wind and I sway with them.” “That sounds amazing”, said the tree. “That one is on the top of my list.” “I have to warn you though.” The owl said. “It’s very far, it’s not easy to get there. Specially not for someone who doesn’t have much experience in travelling, like you.” The owl was hoping this would make the tree change her mind. But she was wrong. “That will not be a problem.” Said the tree. “I’ve gotten lots of advice. I think I can do it.” There was no arguing with this one, the owl though. So she said: “Well just remember I warned you.” “I will, thank you.” Said the tree. “It’s turning dark. So I’ve got to see some branches about some sitting. Bye, bye.” The owl said. Hoping that someone else would be brave enough to tell the tree the truth. “Bye, bye.” The tree said.

The next morning the tree awoke to the sunshine and looked over the meadow. She looked happier than ever and the squirrel had to know why. He thought the tree would be sad by now. Realizing she can’t travel. “Hi tree.” The squirrel said. “Hi squirrel. It’s a wonderful morning, isn’t it?” The tree said. “It is.” Said the squirrel. “But I feel like you are even happier than before.” “I am happier.” Said the tree. “Because I have finally travelled.” The squirrel almost dropped all his nuts when he heard this. “What?” He said, totally amazed. “Are you sure?” “Yes.” Said the tree. “I’m very sure.” “Tell me all about it then.” Said the squirrel while he found a good branch to sit on to hear this story. “Well.” Said the tree. “You remember I couldn’t decide where to go?” “I remember.” Said the squirrel. “So.” Said the tree. “I went to all the places I heard of. I went to see the cows and the daffodils. I touched the water with my roots. I went up to the hill and sat in the sun until it got to hot. I followed the river down to the town and even went to sit on the big branches of the old tree by the barn. To sweep in the wind. It was a wonderful journey.”

The squirrel couldn’t believe what he heard. How did the tree do this? “But, tree.” He said. “You know you can’t move from you place, how did you do it?” “Yes, I know.” The tree said. (Which amazed the squirrel even more). “But I don’t need to move to go places, like all of you. All I have to do is listen to the stories and fall asleep. And I can go anywhere I want. It’s really easy actually. I don’t understand why you all go to so much trouble to go places.” She said. The squirrel was stunned. And felt like an idiot. The whole forest had been laughing at the tree for being stupid. While all the while the joke was on them. “It is a wonderful day.” The squirrel said. “And you are an amazing tree.” “Thank, squirrel.” Said the tree. “Will you tell me some more travel stories? So I can go there as well?” “Of course.” Said the squirrel. “And, I will ask all the animals to tell you their stories. So you can go anywhere.”

And that’s how the tree traveled. She traveled everywhere she wanted to go. She was the traveling tree.

The End

 

 

De Smurfbrief

Dit verhaal vereist wat uitleg. Vorig jaar was op zoek naar een baan. Ik oefende mijn copywritingskills dagelijks met het schrijven van sollicitatiebrieven en kwam zo op het idee. Ik had het zo gehad met de brieven, waarin ik mijn ziel en zaligheid legde, en waar dan vervolgens niet of laf op werd gereageerd. Ik kreeg zin om het anders aan te pakken. Gewoon om het een beetje leuk te houden voor mezelf. Het leek me heerlijk om een brief te schrijven waarin ieder werkwoord werd vervangen door smurf. Het leek er sterk op dat mijn brieven toch niet serieus gelezen worden, dus waarom zou ik wel altijd zo serieus zijn? Ik heb de brief geschreven en gepubliceerd op mijn toenmalige website werknemervandemaand.org. Een site waarop ik rare hobby’s uitprobeerde en beschreef om de werkeloze tijd te doden. Zoals dus onderstaande brief:

Smurf inc.

Smurft: Sollicitatiebrief voor de functie van communicatiesmurf

Geachte Smurf/ Smurfin,

Via een bevriende smurf werd ik gesmurfd op de vacature bij uw bedrijf. En niet voor niks. De vacature smurft me enorm aan en het smurft me enorm om te werken voor Smurf inc.

Graag smurf ik mee over strategieën om een doelgroep zo goed mogelijk te smurfen, smurf ik naar de beste invalshoek om het publiek aan te smurfen en smurf  ik me over het smurfen van content, websites en social media die deze boodschap ondersmurfen en versmurfen. Ik smurf in creatieve oplossingen en heb gesmurft dat dit op het gebied van communicatie erg goed van pas smurft.

Tijdens mijn studie heb ik veel gesmurfd en gesmurfd. Smurfen en smurfen zijn als een tweede natuur voor me en  ik ben hier nog steeds dagelijks mee bezig. Smurfen met tekst en beeld en de technische mogelijkheden van bijvoorbeeld d Photoshop en WordPress perfect onder de knie krijgen om content smurfer en smurfer te maken smurf ik graag. Jaren op topniveau smurfen heeft me geleerd met deadlines om te smurfen.  Zet me onder druk en ik smurf het nog leuk ook.

Graag zou ik in deze richting van de communicatie doorsmurfen en ik zie een kans om mij verder te ontsmurfen in de functie van communicatiesmurf bij Smurf inc. Niet in de laatste plaats vanwege mijn grote affiniteit met smurfiek. Ik smurf graag en heb thuis standaard smurf opgesmurfd.

Mijn Nederlands is smurf en ik smurf en smurf zeer goed Engels dankzij een smurfjaar aan een Amerikaanse universiteit.

Graag zou ik op gesprek smurfen om mijzelf verder aan u te smurferen en om meer te smurfen over de precieze inhoud van de functie en of er een smurf voor mij is om deze in te vullen.

In de bijlage smurft u mijn CV. smurf-yawn

Met vriendelijke groet,

Gargamel  Carlot Verloop

Cliché column

In de drukte van deze donderdagse Nieuwmarkt is hij een alledaagse verschijning. Met zijn gitaar als een te zware boodschappentas in de hand sjokt hij richting een bankje naast de Waag. Onopvallend schuift hij tussen de terrasjes en toeristen door met de tred van een man die wel weet wat hij de hele dag gaat doen. Op dat desbetreffende bankje zitten totdat de nacht hem uit zijn dagdroom ontwaakt.

Iwan de indiaan. Iwan de verschrikkelijke of gewoon Iwan. Z’n cowboyhoed verbergt een gezicht vol groeven en z’n lange grijze bakkebaarden verklappen dat de tijd, waarin deze in de mode waren, zijn beste jaren moeten zijn geweest. Een deuntje spelen op z’n gitaar wil hij wel maar elk verzoekje wijst hij af met het excuus dat hij het niet kent. Dat het instrument nog maar één snaar heeft en meer lijkt te fungeren als plakboek is niet de reden. De plaatjes op de klankkast verraden het wilde leven dat Iwan moet hebben geleid. De tand des tijds heeft Iwan’s bruine ogen net zo behandeld als de verkleurde foto’s, een doffe laag verbloemd alle glans. “Ja, ik heb geleefd”, zegt hij zoals mannen van dit kaliber het zo heerlijk clichématig kunnen uitdrukken. De precieze belevenissen zijn niet aan de orde want hij weet niet eens meer wat hij allemaal heeft meegemaakt. Spijt heeft hij in ieder geval van geen enkele beslissing, zegt hij. Maar zomaar vertellen over zijn leven wil hij niet: “Er komen zo vaak mensen naar me toe. AT5, andere journalisten. “Die jongens kennen me allemaal”, zegt hij groots. “Maar echt naar m’n verhaal luisteren is er niet bij.” Hij heeft ze wel door, die journalisten en het is duidelijk dat hij zijn biografie niet leent voor entertainment. Want zijn verhaal, dat zou een heleboel mensen ontroeren. Zijn leven is net een film, verklapt hij me vanonder zijn hoed om mijn nieuwsgierigheid op te wekken.

Plots is zijn blik afgeleid als uit de verte een mogelijk nog sjofelere figuur komt aansjouwen. Van verre is te zien dat het bier hem vandaag al vroeg heeft gegrepen. Toch is het waarschijnlijker dat zijn wazige blik en onverzorgde uiterlijk het gevolg zijn van de jaren na Woodstock. Een tijd waarin hij ongetwijfeld dagelijks heeft geprobeerd het festival in zijn huiskamer na te bootsen. Iwan begroet hem met een ferme slag op de schouders en een handdruk tegen de borst, zoals rappers dat doen. Grappig dat de wereld met al z’n vooruitgang en nieuwe gebruiken volledig aan deze twee voorbij lijkt te zijn gegaan, maar dat de gangstergroet ze wel heeft bereikt. De begroeting lijkt daarom wat theatraal, niet hun stijl. Maar ik vermoed dat mijn aanwezigheid wellicht van invloed is op deze stoere omhelzing.

“Dit is m’n broertje” zegt Iwan, terwijl hij de gebogen schouders van zijn metgezel nog iets verder naar voren duwt. En, hoewel dat door grote uiterlijke verschillen nog wel een discussiepunt zou kunnen zijn, krijg ik het vermoeden dat ik er geen grappen over moet maken. “Deze mevrouw gaat mijn verhaal neerpennen.” Zegt hij, alsof hij me al jaren kent en me eindelijk heeft overgehaald. Blijkbaar ben ik geen journalist voor hem, wat een hele geruststelling is want dat wil ik ook niet zijn voor Iwan. De gezichtsuitdrukking van zijn ‘broer’ verraadt niet of hij content is met dit nieuws maar Iwan lijkt zijn zwijgen als een goedkeuring te ontvangen. Hun relatie beperkt zich duidelijk tot korte gesprekken en ik vermoed dat de stille Iwan nog het hoogste woord voert. Het moet mooi zijn om samen zo te kunnen zwijgen.

Iwan staart naar de straat alwaar een kapotte scooter alle terrasjes opschrikt met z’n kabaal. Hij geeft geen kick. Zijn stoïcijnse houding is niet gespeeld, hij is werkelijk niet heel ontvankelijk voor prikkels uit de echte wereld. Z´n gedachten lijken ontdaan van een mening of een visie en ik begin erg benieuwd te raken naar de oorzaak van zijn misère. Het is duidelijk dat verdovende middelen een straatmuzikant van hem hebben gemaakt, maar de dofheid in zijn ogen komt ergens anders vandaan. Alhoewel, muzikant. Ik betwijfel of de snaren er door intensief gebruik af zijn gevallen. Kijkende naar de foto’s zal dit ook het werk van de tijd zijn. Zelfs bij het Leger des Heils zouden ze hem wel van een functioneler instrument kunnen voorzien als hij daarmee zijn centen kan verdienen, hij is geen muzikant en de gitaar is geen instrument. Er is meer aan de hand en zijn mooie woorden ‘Ik heb geleefd’ zijn in tegenstelling tot een boel andere dingen die Iwan beweert geen grootspraak.

“Ja”, zegt hij wijzend op een foto op zijn gitaar waar ik gebiologeerd naar kijk, “Dit is mijn dochter”. Z’n ogen lichten op en zo lijkt de verregende foto van een knappe donkerharige vrouw zijn laatste houvast te zijn aan de werkelijkheid. “Ze woont in Canada. Net als ik vroeger. Daarom zie ik haar weinig.” Dat hij hiermee waarschijnlijk nooit bedoeld snapt zelfs Ozzy Osbourne naast hem. En deze geeft hem dan ook een goeie klap op de schouder terwijl hij duidelijk probeert te verhullen dat het een bemoedigend gebaar is. De opmerking beantwoordt mijn vraag en activeert de journalist in mij, maar ik hou me in. Ik wil me aan mijn woord houden en heb nu geen pen. Dit verhaal is voor later, als ik zijn geschiedenis echt opschrijven kan.

Als ik opsta de volgende dag opsta ben ik brak. Natuurlijk. Ik was jarig en heb gefeest. Ik denk terug aan de vorige avond. Mijn verjaardag, een feest, te veel bier en goede gesprekken, lange gesprekken. Ohja, met Iwan, aan het begin van de avond. Fascinerend was het. Volgens mij heb ik iets met hem afgesproken. Niet echt een plaats en tijd maar meer een ‘ooit’.

Dat hoeft dus niet vandaag te zijn. Maar gewoon als ik hem weer tegenkom. Nuchter en als ik een pen bij me heb.

Het duurt lang voordat ik Iwan weer zie.  Ik fiets door de stad en hij zit op bankjes. Hij staart voor zich uit en wacht tot de nacht hem weer wat dronken studenten brengt om mee te praten. Denk ik. Het duurt nog langer voordat hij mij weer ziet, of eigenlijk gebeurt dit nooit. Dus ik fiets door. Ik troost me met de gedachte dat Iwan het zelf ook vast soort van vergeten is, dat iemand z’n verhaal zou opschrijven.

Zo blijft Iwan gewoon Iwan, welk verhaal er ook achter hem schuilt. Alleen die ene snaar, die maar op zijn gitaar blijft zitten, is zijn laatste houvast aan een leven dat geleefd is.

Dag Iwan.

 

 

Het stond geschreven

Hij had het allemaal opgeschreven. De dagen dat de post niet was gekomen. Dat de trein vertraging had. Hoe laat hij elke dag thuis was. Het was een hobby, onschuldig. De details waren belangrijk voor hem. Weinig mensen begrepen het. Zijn vrouw ‘had er mee leren leven’ zoals ze altijd zei. Zijn kinderen negeerden zijn obsessie gewoon. Daar had hij dan weer mee leren leven.

Het begon met een paar schriften per jaar. Maar, zeker toen hij met pensioen ging, werden dat er steeds meer. Zijn boekenkast werd met steeds meer details gevuld. Praten over zijn hobby deed hij weinig. Stiekem was hij best trots op zijn werk, maar het delen met de buitenwereld vond hij moeilijk. Omdat hij dacht dat niemand hem begreep. Verbaal was hij ook gewoon niet zo sterk. Juist daarom schreef hij alles op.

Hij zou zijn hobby wel willen delen en hij zou er waarschijnlijk uren over kunnen praten. Maar ja, het was zo moeilijk uit te leggen. “Wat schrijf je toch allemaal op?” Vroegen zijn vrienden. Of: “Wanneer komt the best of een keer uit?” Hij stuitte vaak op onbegrip maar dat deerde hem niet. Het was zijn hobby. Ieder zijn ding toch?

Toen zijn vrouw daarom ook ineens voor hem stond om te vertellen dat ze er eigenlijk niet zo’n zin meer in had was hij dan ook best verbaasd. Ze had er immers al 32 jaar 4 maanden en 2 dagen geen last van gehad. En toen, zomaar, op die koude dinsdagavond, was het dus ineens genoeg. Het paste niet in het patroon, maar dat gebeurde wel vaker. Daarom schreef hij het allemaal op, om vast te houden aan de orde.

Ze zei eigenlijk niet veel. “Ik kan er niet meer tegen.” Zei ze. Zes woorden. “Waartegen?” Vroeg hij. “Tegen jouw ‘hobby’”, zei ze. Ze sprak het een beetje spottend uit: “hob-by”. Dat had hij heus wel door. “Oh”, zei hij. Meer kon hij er ook eigenlijk niet van maken. Hij wilde wel van alles zeggen, maar hij had geen idee wat. Hij wilde een paar oude schriften raadplegen want daar stond de verbale wijsheid in die hem nu ontbrak. “Die schriften eruit of ik.” Zei ze ineens. Dat opzoeken ging dus niet door, dacht hij. Ineens stond hij voor een beslissing. Een hele moeilijke. Hij zou niet weten wat hij moest zonder zijn vrouw. Maar zonder zijn schriften was alle orde verdwenen. Een lichte paniek maakte zich van hem meester.

Het was duidelijk dat hij nu aan zet was om wat te zeggen. “Mag ik er over nadenken, liefste?” Was alles wat hij kon bedenken. Dit viel niet zo goed. Hij zag het aan haar ogen. “Als je hier over na moet denken”, zei ze kil. “Dan heb je volgens mij je beslissing al gemaakt.” Dit was niet waar. Maar een discussie leek er op dit punt niet echt in te zitten. Hij legde zijn schrift neer en keek zijn vrouw verdrietig aan. Voor haar deed hij uiteindelijk alles. “Ik wil je niet kwijt”, zei hij. “Maak dan de juiste keuze”, zei ze en liep weer terug naar de keuken.

Die avond stond er niks op tafel. Hij wilde het opschrijven maar moest zich inhouden. Na een tijdje stond hij op en liep naar de keuken om te kijken waar zijn vrouw was. Ze was er niet. Hij liep naar boven, naar de kelder en keek zelfs in de tuin. Ze was verdwenen. Hij voelde zich leeg en verslagen. Hij had nog niet eens een beslissing gemaakt. Hij boog zich over het aanrecht en zag toen het briefje. ‘Ik ben naar mijn zus en kom pas terug als jij of je schriften zijn verdwenen.’

In zijn studeerkamer ging hij eerst staan en daarna maar zitten voor de enorme boekenkast. De kast die alles herbergde waar hij in het leven over na had gedacht. Hoe kon hij dit weggooien? Hij zocht in zijn hoofd naar een oplossing maar kon niks vinden. Voor dit soort problemen keek hij altijd in zijn schriften. Hij wist wat hij moest doen. Wat zijn vrouw wilde dat hij deed. Het deed pijn. Dit is het afscheid dacht hij. Hij had niet gedacht dat dit moment ooit zou komen. Zo voelt dat dus.

Nu ze er toch niet was kon hij nog wel een keertje bladeren. Nog één keertje naar zijn levenswerk kijken. Daarna zou hij alles in dozen stoppen. Hij zou haar bellen om terug te komen. Dan kon ze hem gelijk helpen de dozen naar beneden te tillen. Dan wist ze ook zeker dat hij het meende. Hij wist dat hij bij zijn vrouw niet met ‘ik doe het morgen’ moest aankomen. Zeker nu niet.

 

1996
Dinsdag 23 maart, 17:56.
Duivendrecht – Woerden: 5 minuten vertraging.
5 minuten later thuis.
5 minuten minder thuis.
5 minuten minder bij haar.

2002
Vrijdag 8 september, 13:05.
Post op tijd bezorgd.
De eerste keer deze maand.
3 uitnodigingen.
3 keer die glimlach.

Zondag 27 januari 2014, 21:09.
Geen avondeten.
Eerste keer sinds 7 maart 2005.
30 jaar samen.
Al 30 jaar geen zorgen meer.

“Nou, laten we maar gelijk beginnen.” Zei zijn vrouw terwijl ze haar mouwen opstroopte. Hij had afscheid genomen van zijn werk, haar gebeld en ze was teruggekomen. Het was duidelijk dat dit voor haar een opluchting was. Dat zag hij in haar ogen. Ze had besloten dat dit beter was voor hem en voor haar. En meestal had ze wel gelijk, dat begreep hij na al die jaren huwelijk wel.

De steile trap maakte het tillen een lastig karwei. Het was dan ook geen verassing dat zijn vrouw na doos drie de laatste tree miste en languit op de vloer belandde. Hij liet alles uit zijn handen vallen en probeerde wanhopig de bloederige wond op haar voorhoofd te stelpen.

Hij tilde haar naar de bank en liet haar daar met een glaasje water even bijkomen terwijl hij de verbanddoos ging zoeken. Waar lag dat ding ook alweer? Dit soort dingen deed zij altijd.

Toen hij weer benden kwam stond zijn vrouw huilend op. Ze viel hem om zijn nek en het leek een eeuwigheid te duren voordat ze weer losliet. Een zware hersenschudding, het kon niet anders, dacht hij terwijl hij haar stevig vasthield. “Laten we je schriften maar weer naar boven brengen.” Zei ze snikkend. Hij begreep er niks van, het ging niet goed met haar.

Op tafel lagen een paar bebloede blaadjes uit het schrift dat hij tegen haar hoofd had geduwd. De tekst was nog duidelijk leesbaar.

 

 

Vis

Ik wou dat ik een vis was

In een kom vol alcohol

Dan was mijn leven een delirium

En minstens net zo zinvol

Winter

The cold and dark days of depression
Never seem to cure my strange obsession
To think I like these wet and snowy days
Sprung from King Winter’s cruel ways
By all means, it’s useless to pretend
Or believe, that winter is my friend

The skies rain sorrow over frozen land
Freezing both my feet and hands
I slip and slide trough snowy lanes
This winter even stops the trains
My bike becomes a useless thing
When far too early, darkness sets in

As my breath turns into smoke
I try to understand this Godless joke
Winter comes to no-one’s joy
It’s just some sports that find deploy
There is no point in staying up late
We should all just hibernate

Een ode

Het kwam door de mango’s, of manga zoals het hier heet. Dat heerlijke fruit waarvoor je in Nederland de hoofdprijs betaalt, terwijl je dan nog grote kans loopt een veel te harde onsmakelijke te hebben gekocht. Dezelfde vrucht valt hier gewoon bij mijn buurman uit de boom. En het was precies deze vrucht die mij deed inzien hoe mooi Suriname is. De Surinaamse mango is zo geweldig dat ze een volledig andere betekenis aan het woord ‘fruit’ in mijn vocabulaire geeft. Het verbaast me dat ze hier in Suriname niet de mangoboom aanbidden. Als ik niet zo’n atheïst zou zijn, dan zou ik niet beter weten dan dat deze boom het directe werk van een godheid is. Dat de Katholieken dit stuk groen nog niet op hun zwarte lijst hebben gezet, zoals ze bij alle dingen doen die lekker of fijn zijn, verbaast me oprecht. De Surinaamse Mango is zo’n fascinerend stuk fruit dat ik dat, en niet mijn liefde voor wie dan ook, als reden zou kunnen geven om hier nooit meer weg te gaan.

De manga’s zijn zo lekker dat ik haast niet geloof dat ze zo uit de boom vallen. Het lijkt alsof mijn buurman de boom inspuit met suikerwater, zo zoet zijn de vruchten. De buitenkant doet absoluut geen recht aan de binnenkant, want als je de onrijp uitziende vrucht opensnijdt druipt het sap door je vingers en prikkelt de zoete geur je reukorgaan. De kleur van het vruchtvlees is zo diep okergeel dat het bijna pijn doet aan je ogen. En het maakt niet uit of de mango hard of zacht is, de smaak is altijd even verrukkelijk en je tanden gaan er altijd even makkelijk doorheen. En het mooiste is nog dat de mangoboom niet seizoensgebonden is waardoor ze 365 dagen per jaar vruchten van haar takken laat vallen.

Hoewel ik iedere dag de beschikking heb over meerdere verse mango’s gaat het eten ervan me nog steeds niet vervelen, en ik denk ook niet dat dit snel zal gebeuren. Ik zou er mee kunnen gooien, zoveel heb ik er. Maar toch, als ik een stukje op de grond laat vallen ontspringt van mijn lippen een scheldkannonade, alsof het mijn laatste beetje eten is dat ik verkwist.  Gewoon omdat het niet goed voelt om een stukje paradijs te verspillen denk ik.

Maar het was dus dit stukje goddelijk voedsel dat me deed inzien in wat voor luxe positie ik me bevind. Het feit dat mijn lievelingsvrucht gewoon voor het oprapen ligt en dan ook nog eens een veel zoetere versie dan ik ooit had durven dromen, deed me inzien dat Suriname wel de verwezenlijking van het Paradijs op aarde moet zijn. Natuurlijk zijn er genoeg dingen waar ik me dagelijks aan erger, zoals dat Tyfus ‘waka, waka-wave your flag- WK-nummer’ dat hier nog steeds plat wordt gedraaid en ook de idioten die de hele dag naar me fluiten doen mijn bloed koken, maar deze ergernissen verdwijnen als sneeuw voor de zon op het moment dat ik mijn tanden in een Manga zet. Het verdere voedsel dat ik binnenkrijg getuigt van weinig fantasie omdat je hier alleen maar rijst met kousenband kan krijgen. Maar dat is niet de reden dat ik de manga zo (over)waardeer, het gaat erom dat ik hier steeds tegen een paar kleine dingen aanloop die mijn dag goed maken.

Eerst was het de zon die me vreugde bracht, en daarna was het de regen, die eindelijk voor verkoeling zorgde. Maar snel begonnen de weersomstandigheden te wennen en voedde ik mijn geluk met andere zaken. Zoals het zien van de moskee en de synagoge die hier gebroederlijk naast elkaar staan. Of de gekken die de Waterkant bevolken, de Chinees op de hoek die op totaal willekeurige tijden een luik in zijn huis opengooit om drank en sigaretten te verkopen, het liggen in mijn hangmat zonder me lui te voelen,uren besteden aan het lezen van boeken, omdat mijn tv het niet doet. Heerlijk. Of de duizenden ambtenaren die om 7 uur ’s ochtends inklokken, naar de kroeg gaan en om 3 uur ’s middags weer richting een ministerie snellen om uit te klokken. Gewoon omdat dat hier kan. Van dat soort dingen geniet ik. Suriname is een smeltkroes van culturen en gewoontes die de samenleving van Paramaribo vormen en waar ik iedere dag weer van geniet, terwijl ik me er tegelijkertijd aan erger. Maar niets brengt mij zoveel vreugde en verbazing als het eten van een manga.

 

Blog at WordPress.com.

Up ↑